Człowiek bez duszy cz.3

Przemknął cicho jak mysz w kierunku wejścia do lochów. Ku swemu zdumieniu stwierdził, że nikt go nie pilnował. Otwierane wielkie drzwi prowadzące w dół zapiszczały przeraźliwie. Chłopak miał ochotę na ten dźwięk uciec jak najdalej stąd. Coś go jednak powstrzymało. Przystanął nasłuchując. Nic nie wskazywało na to, że  ktokolwiek go usłyszał. Powoli i ostrożnie zszedł wytartymi kamiennymi schodami w czeluść. Jedynym dźwiękiem który słyszał było szybkie bicie jego serca. Miał wrażenie, że rozbrzmiewa w tych murach niosąc się nieznośnym echem. Ktoś przecież musiał go usłyszeć. Westchnął, zaś jego oddech pozostawił obłoczek pary. Z trudem ściągnął jedną z pochodni przytwierdzonych do ścian. W duchu powtarzał sobie, aby zachować spokój, spokój... Nic to jednak nie dawało. Jakaś chorobliwa fascynacja ciągnęła go jednak naprzód. Mimo wszechogarniającego go przerażenia, wyjrzał za róg. Przed nim mieściła się cela z metalowym okratowaniem, przylegająca do ściany. Strażnicy wydawali się spać co, sam nie wiedział dlaczego, zupełnie go nie dziwiło. W celi panował niemal całkowity mrok. Selthus z ledwością odróżniał szczegóły. Drewniane rusztowanie z przywiązanym więźniem. Zwisające łańcuchy i liny. Szaro srebrzyste włosy więźnia które w tym słabym świetle wydawały się pałać ukrytą mocą. Kiedy czarownik podniósł głowę, chłopak cofnął się o krok. Przez twarz biegła mu paskudna, okrwawiona szrama. Jego oczy zaś pozostawały czarne i nieprzeniknione, jak pustka. Gdy się uśmiechnął, po plecach Selthusa przebiegł dreszcz.
- A... jesteś więc, dobrze że przyniosłeś wino. Zaschło mi w gardle. - powiedział szeptem, który zdawał się nieprzyjemnie odbijać echem od ścianek jego mózgu.
Miał niezwykle hipnotyczne brzmienie.
- Podejdź, nie bój się, przecież cię nie zjem. - zaśmiał się paskudnie.
Selthus nie mógł go nie posłuchać. Czuł się niemal jak marionetka poruszana przez straszliwego lalkarza. Jeśli przetnie linki, runie bezwładnie... bez życia. Podszedł więc do krat, nie mogąc oderwać wzroku od jego oczu.
- Bliżej. Podejdź bliżej. - powiedział czarownik oddychając głośno, z trudem.
Chłopak zawahał się i pokręcił głową.
- N..nie mogę. Tu są kraty. - zrobił taką minę, jakby rozmawiał z wariatem.
Czarownik starał się wzruszyć ramionami, ale w rezultacie przez salę przebiegł odgłos łańcuchów i jego syk bólu.
- To tylko materia. Czymże ona jest... dla nas? - zapytał, nie przestając się uśmiechać. - Chodź do mnie. Po prostu o nich zapomnij.
Selthus mimo że czuł coś podobnego do prądu morskiego, kierującego go do tego właśnie miejsca, nadal się wahał. Czarownik zaś wydał się tym zirytowany.
- Jesteś takim samym głupcem jak oni! - wykrzyknął nagle, a chłopak aż podskoczył przerażony. - Uciekaj więc i nigdy już nie przychodź!
W oczach młodzieńca pokazały się łzy. Nie wiedział dlaczego tak bardzo mu na tym zależało. Mimo wszystko jednak zamknął oczy i ruszył do niego. Na drodze stanęły mu zimne pręty. Otworzył zaskoczony oczy i spojrzał na śmiejącego się czarownika.
- Co? Nie zadziałało? Musisz być świadomy tego czego chcesz, a nie iść na rzeź jak jakieś jagnię. Idź! I miej zawsze otwarte oczy. - powiedział już spokojniejszym głosem.
Chłopak kiwnął głową i ruszył ponownie, z przerażeniem obserwując jak kraty przechodzą przez jego ciało niczym zrobione z powietrza. Stanął obok przywiązanego do belek czarownika, podając mu do ust bukłak z winem.
- Jak to możliwe? To jakaś sztuczka, prawda?
Mężczyzna ponownie się zaśmiał.
- Nie. To nie moja zasługa. Sam to uczyniłeś. - odparł z uśmiechem.
- A...ale jak?! Ja nie potrafię. Nie wierzę! To niemożliwe... - usiadł pod ścianą kręcąc głową.
Czarownik dał mu chwilę na uspokojenie.
- Wszystko jest możliwe.
Selthus spojrzał na niego z urazą.
- To dlaczego jeszcze tu siedzisz? Skoro to takie proste, te łańcuchy nie powinny być dla ciebie przeszkodą. - powiedział dumny z siebie, że przyłapał go na kłamstwie.
Mężczyzna zrobił znudzoną minę.
- Daj jeszcze wina. - stwierdził, a gdy powoli upił spory łyk, kontynuował. - To nie łańcuchy mnie tu trzymają, ale ty.
Sen rozwiał się gdy napłynęła mleczna mgła. Mężczyzna przewrócił się szybko na łóżku, niemal z niego spadając. Ponownie jęknął, skopał kołdrę ukazując niemal białą skórą swojego ciała. Liczne blizny przyzdabiały ją szczodrze. Przez sen zaczął szeptać imię czarownika.
- Xanidor, Xanidor...
Po chwili ponownie zapadł w głębszą fazę snu. W snach nie ma takiego pojęcia, jak czas. Jedno tchnienie starcza tam za cały żywot, a długa noc, za niezliczoną ich ilość. Usłyszał swój głos, nim cokolwiek dostrzegł. Kłócił się z kimś... Ściany znajomej komnaty ukazały się zaraz potem. Zdobione gobeliny ze scenami polowań, igrający w kamiennym kominku ogień, jego łoże i Albis. Minęły trzy miesiące od tamtych wydarzeń, od powrotu ich ojca do twierdzy. Przez ten czas wiele się wydarzyło. Selthus co noc wymykał się do lochów, aby słuchać nauk czarownika. Wpajał mu on do głowy swoje tajemnice, a chłopak, rządny wiedzy, wchłaniał chętnie. Wykonywał wszystkie jego polecenia, nawet te straszne. Jego ciekawość była niepohamowana. Nic więc dziwnego, że w końcu został nakryty, przez swojego brata.
- Nie możesz o tym powiedzieć ojcu. - łzy cisnęły mu się do oczu, gdy bezskutecznie starał się go przekonać.
- On jest naszym wrogiem! Powiem! Nic mi nie zrobisz! - Albis tupnął nogą z dziecięcym uporem.
- Błagam cię bracie. Xanidor, jest jedynym który mnie rozumie. - Selthus załamał ręce.
Nie wiedział jak ma go przekonać. Musiał, za wszelką cenę chronić swoją tajemnicę.
- Teraz już znasz jego imię!? To potwór! Zje cię, jak nikt nie będzie patrzył! - powiedział Albis, nagle wybuchając płaczem. - Nie chodź do niego. Nie powiem nikomu, tylko obiecaj że już tam nie pójdziesz. On jest zły, bardzo zły... - szlochał dalej.
Selthus podszedł do niego i zamknął w swych ramionach.
- Już dobrze, nie płacz. Nie płacz... - powtarzał to tak długo, aż zadziałało.
Albis ufnie podniósł głowę i spojrzał mu prosto w oczy.
- Obiecaj. Obiecaj mi to.
Slethus zagryzł wargę.
- Obiecuję.
Miała to być jedna z wielu przysiąg które w życiu złamie. Z czystą premedytacją. Jeszcze tej samej nocy poszedł do lochów. Ku swemu przerażeniu odkrył jednak, że czarownik ma gościa. Chłopiec ukryty w ciemnym kącie podsłuchiwał. Rozpoznał głos swego ojca, drugim był czarownik. Nikogo więcej nie usłyszał.
- Nie uwolnię cię. Czegokolwiek mi nie obiecasz. Nie uzyskasz wolności. - powiedział twardym głosem lord tego zamku.
Xanidor był jak zwykle spokojny. Swym tajemniczym szeptem, przemawiał pewnie.
- A jeśli oddam ci żonę?
Zapanowała cisza, w trakcie której Selthus wstrzymywał oddech, aby nie uronić choć słowa. Jego matka umarła dawno temu. Nie pamiętał jej już, nieuchronnie zacierała się w jego pamięci. Ale skąd wiedział o tym Xanidor? Przecież mu tego nie powiedział, nie śmiałby.
- Moja żona umarła.
Ojciec ruszył szybko do wyjścia.
- Jutro zostaniesz stracony. Powinienem to uczynić dawno temu.
- Mogę ci ją zwrócić. Ona odeszła, ale jest jeden sposób aby to zmienić. - szeptał dalej.
Lord zatrzymał się na moment.
- Nie możesz, nikt tego nie potrafi.
- Ja nie jestem nikim. - zaśmiał się cicho czarownik.
Jego łańcuchy zadzwoniły paskudnie. Lord zwlekał jeszcze przez chwilę.
- Chciałbym... tak chciałbym ci wierzyć. Ale wiem kim jesteś. Bestią, potworem! Nie będę taki jak ty.
- Nie musisz. Wystarczy że ja będę potworem, a ty Lordem. Oddam ci żonę, a ty mi wolność.
Ponowna dłuższa cisza spowodowała, że Selthus poruszył się niespokojnie.
- Tylko tyle? Będziesz dalej grabił i zabijał. - powiedział Lord, zaś po odgłosie kroków chłopak poznał że zawrócił do celi.
- Jest wiele innych ziemi i państw w których mogę osiąść. Gdy skończę, rozstaniemy się i zapomnimy.
- Czego ci potrzeba? - padła odpowiedź, zaś Selthus z trudem powstrzymał okrzyk zachwytu.
Nie dość że wróci do nich matka, to jeszcze Xanidor będzie mógł normalnie z nim rozmawiać. A może nawet, kiedy już skończy, zabierze go ze sobą jako swojego ucznia? Radość go wprost rozpierała, był tak szczęśliwy, że nawet nie słyszał odpowiedzi czarownika.
- Twojego syna...